SAASVELD - Als internationaal parcoursbouwer tot en met het niveau van het CSI2 reist Jos Brinkman, altijd vergezeld van zijn onafscheidelijke pet, het hele land af. En niet zelden verschijnt hij ook op buitenlandse evenementen. Daarnaast is hij ook nog twintig uur per week actief als instructeur/docent paardenhouderij aan het AOC Oost in Enschede en organisator van het concours van het Twentse Ros in Albergen, de club waarvan hij voorzitter is.
Voor Jos Brinkman, vader van ruiter Tom en amazone Pia, is het ontwerpen van een springconcours elke keer opnieuw een uitdaging. “Je probeert toch een selectief parcours neer te zetten, waarmee de ruiters een eerlijke, maar tegelijk selectieve opgave voorgeschoteld krijgen en waarop zoveel mogelijk deelnemers kunnen finishen. Sommige parcoursbouwers focussen zich erg op een bepaald aantal nullers, maar ik vind het belangrijker dat het voor iedereen te doen is en dat ze allemaal aan de streep komen.”
Al voor hij parcoursbouwer werd, had hij kennisgemaakt met Wierdenaar Marinus Vos. “Het hele parcoursbouwen heb ik van Marinus geleerd”, stelt Brinkman. “Ik zal nooit meer vergeten dat ik op de cursus van meneer De Hoorn te horen kreeg dat je nooit loodrecht op de kant mocht bouwen. De eerste hindernis die ik maakte bij Marinus was loodrecht op de kant. Vos was toen al een heel moderne parcoursbouwer, hij was in die tijd een heleboel mensen vooruit. Van zijn manier van afstanden bepalen heb ik een hoop geleerd. En omdat we veel samen naar wedstrijden gingen, ben ik met hem op veel grotere concoursen geweest, waar ik anders nooit zou zijn gekomen. Er viel veel te luisteren en te kijken. Creatief zijn is in dit vak heel belangrijk. En dat is Marinus altijd geweest. Ik denk dat ik dat zelf ook wel ben, ja. Net als hij doe ik ook nog wel eens wat anders dan je verwacht. In Almelo heb ik bijvoorbeeld een oranje hindernis neergezet met ballen en een leeuw ernaast, toen het WK voetbal aan de gang was. En bij de derby in Bathmen, waar ik ook bouw, doen we alles vanuit de natuur. En ik ben ook al een paar keer bij een concours van binnen naar buiten gegaan en andersom. Je ziet nog wel eens wedstrijden waar het parcours hetzelfde is als het jaar ervoor. Dat is niks voor mij.”
In Saasveld mag hij tijdens de derde kwalificatiewedstrijd voor de finale van de Twente Cup zijn geest weer de vrije hand geven. “Het eerste parcours is direct op tijd. Dus moet je zorgen voor een of twee wendingen waar de ruiters hun winst kunnen halen. Dat zal de een lukken en de ander niet. De tweede rubriek is met barrage. Dan moet je zo selectief bouwen dat niet iedereen terugkomt. En je houdt er een beetje rekening mee wat er in Wierden is gebouwd. Het moet wat anders worden dan toen. Ik denk ook dat dat het mooie is van de Twente Cup. Er zijn drie verschillende parcoursbouwers in de kwalificatie. In Lonneker bouwt Herman Oude Hendriksman, in Wierden Marinus Vos of Henk Ekkelenkamp en ik doe het in Saasveld. Samen proberen we ze toch drie verschillende wedstrijden voor te schotelen.”
