Voor vierde keer winnende Schröder?

Met het tweetal kijken we terug en vooruit naar een evenement, dat zich in ruim een kwart eeuw ontwikkelde tot een klassieker op de hippische agenda, die telkenjare veel enthousiast publiek naar het centrum van Tubbergen trekt.

Als hem wordt gevraagd herinneringen op te halen aan de start in 1999 kan Ben Schröder een ferme lach niet onderdrukken. “Eigenlijk was ik helemaal niet van plan mee te doen. Ik woonde in die tijd nog in Dinteloord in Brabant, waar ik reed voor de Margarethahoeve van de familie Van der Vorm. Mijn broer Wim vond dat ik moest komen en dat heb ik maar gedaan. Daar hadden ze achteraf weer spijt van, haha.”

Donders mooi
Hij vervolgt: “Alle toppers uit de buurt deden mee. Van Peter Geerink tot Gert-Jan Bruggink en Jeroen Dubbeldam. En ook Jerry Smit, die voor Italië uitkwam en bij Hans Horn zat. Het was een donders mooi evenement, op het eind van mijn periode in Brabant. Pieter-Jan Berkers reed daar met mij  en ik zei tegen hem dat hij zijn hengst Carino Sun maar mee moest nemen. Hij zei: ‘Je denkt toch niet dat ik daar met dat paard ga rijden?’  Ik zei dat ik ‘m dan wel zou rijden en toen won ik ermee.”

De naam Schröder verscheen nadien nog twee keer op de lijst van winnaars. In 2003 was Mareille (nu Van Geel en geen familie) de sterkste en in 2012 volgde tweelingbroer Wim met Winterberg. Anno 2026 zijn er twee kandidaten met dezelfde achternaam, die zich bij het drietal kunnen voegen. De eerste is natuurlijk Gerco, de enige van de drie broers op wiens imposante erelijst winst bij het masterspringen in eigen gemeente nog ontbreekt.

De andere is Lars Schröder, twee geleden met EIC Ambiance du Seigneur op overtuigende wijze de beste bij het Masterspringen in Diepenheim. Hij deed ondertussen al drie keer me aan het spektakel op het plein voor de Pancratiusbasiliek. “Het is gewoon heel speciaal, totaal anders dan andere concoursen. De piste is heel klein, maar de sfeer is niet normaal. Het is super mooi om er te rijden, het is helemaal vol op het pleintje voor de kerk. Het brengt wel spanning mee. Ik heb ook het gevoel dat de paarden het fijn vinden.”

Ben voegt eraan toe: ‘Op concoursen zijn die ook niet bang voor lawaai, ze zijn wel gewend aan muziek. Een paard moet wel handig en wendbaar zijn. In Diepenheim bijvoorbeeld is de ring groot, dat is anders. Lars weer: “Daar heb je vooral een paard nodig met vermogen zoals Ambiance. Ik kies er nu toch voor weer met hem te rijden, hij voelt goed in vorm op dit moment.”

Aan promotie doen
We wilden iets als promotie doen, iets waar iedereen naar toe zou kunnen gaan, zonder entree. Misschien met een VIP, waaruit alles bekostigd kon worden, dat soort dingen. Eigenlijk was het maar een beetje een grapje. Het was direct zo’n succes, er kwamen zo veel mensen op af. Tot op de dag van vandaag is het nog altijd volle bak. Het is een geweldig mooie show, maar je ziet ook echt topsport. Het gaat elk jaar op het scherpst van de snede.”

Het gaat hem goed de laatste tijd. “Ik heb toch wel geleerd dat ik niet te gek moet doen. Vaak ging er wat mis, bijvoorbeeld door concentratieverlies. Als je teveel risico neemt is de kans heel groot dat je een balk raakt.” 

Vader Ben herkent het.  “Zeker. Hij had misschien nog wel een jaar langer bij Peter kunnen blijven. Maar toevallig deed zich de situatie voor dat Matt Garrigan naar Willem Greve vertrok. Peter zei laatst tegen mij dat hij Lars graag zo had willen afleveren als hij nu rijdt. We moesten toch weer een ruiter hebben en hadden ook veel jonge paarden. We hadden niet direct een ruiter nodig die ook drie- sterrenconcoursen kon rijden en in goed overleg met Peter besloten hem weer naar huis te halen, als hij dat tenminste zelf ook wilde. En dat was het geval.”

Echte doelen stelt Lars Schröder niet voor zichzelf. “Ik ga gewoon mijn best doen en dan zien we wel. Ik vind altijd dat het moet komen zoals het gaat. Je weet ook niet welke paarden je over een paar jaar hebt.” 

Stap voor stap
Ben vult aan: “Dat is wel de strategie bij ons. Als je goed leert paardrijden kun je in het slechtste geval de kost verdienen. Hoe hoog hij dan komt, dan ziet hij dan wel. Het is belangrijk dat hij het stap voor stap doet. Dromen moet je hebben, maar we hebben in onze sport geen sponsor die zegt dat je er tien mag kopen die internationaal de top kunnen halen. Dus je moet het van je kracht en je capaciteiten hebben zodat je iemand echt naar je toe trekt. Op een gegeven moment moet hij het zelf doen. Dan kan hij wel overal lak aan hebben, maar dat  gaat hem zeker opbreken. Niet iedereen hoeft je vriend te zijn, maar het is makkelijk als je eerlijk bent en met veel mensen kunt omgaan.”

Hij ziet de snelle vorderingen van zijn zoon met veel plezier aan. “Vooral de laatste tijd gaat het super. Soms is hij aan het springen en oefeningetjes aan het doen en dan zeg ik bijna niks meer. Zo zie ik het graag. Mijn beste studenten die ik tot nu toe heb getraind, op het laatst als ik iets dacht deden ze het al. Dat maakt kwaliteit. Dat coachen heb ik wel moeten leren, het is toch anders dan zelf rijden.”

Alles zelf ontdekt
De tijden zijn veranderd, weet hij uit ervaring. “Wim en ik hebben alles zelf ontdekt, samen met de kennis die ons pa Bernhard had. Zijn sterke punt was dat hij overal met ons naar toe ging. Door onze manier van rijden zijn we ook wel beetje opgevallen, waardoor we meer kansen kregen. Maar we hebben de weg wel altijd zelf moeten ontdekken. Met Gerco wisten we al een beetje hoe alles reilde en zeilde. We hadden al goede mensen om ons heen, waardoor hij vanaf zijn tijd bij de junioren altijd de juiste paarden had. Daar begon het al mee.”

Wie de volgende Schröder wordt op de lijst van winnaars? De mooie afsluiting komt van Lars: “Ik denk Gerco. Dat zou ik ook wel mooi voor hem vinden. Dan hebben alle drie broers een keer gewonnen in Tubbergen. Dat gun ik hem en dan wil ik nog wel even wachten. Maar uiteraard hoop ik dat het mij ook een keer gaat lukken.”