GEESTEREN - Een onschuldig sprongetje over een hindernis van pakweg 1,20 meter hoog tijdens de training maakte dinsdag een abrupt einde aan de sportloopbaan van Blauwendraad’s O’Brien. Het vijftienjarige toppaard van Angelique Hoorn was net terug na een lange periode van herstel. O’Brien liep tijdens het prestigieuze concours in Calgary in 2009 een gescheurde rechterpees op. Ditmaal knapte de pees in het andere been van de KWPN-dekhengst, die op het punt stond op het hoogste niveau zijn rentree te maken in Oranje.
door Willem Pfeiffer
Angelique Hoorn, vrijdag tijdens het CSI Twente in Geesteren: “Misschien zou hij ook nu wel weer terug kunnen komen. Maar voor die pees hersteld is, ben je zo driekwart jaar verder. Dat wil ik ‘m niet meer aandoen.”
Tijdens de eerste manche van de landenwedstrijd in Calgary in september 2009 blesseerde Blauwendraad's O'Brien (Peter Pan x Goudsmid) in de landing de pees van zijn rechtervoorbeen. Hiervan herstelde de hengst, die op grond van zijn prestaties door het KWPN werd goedgekeurd en ook is goedgekeurd bij het AES en het NRPS, geheel. Begin dit jaar namen Angelique en O'Brien deel aan een internationale twee sterrencompetitie in Zwolle, die ze wonnen. Verder eindigden ze dit jaar als tweede in de Grote Prijs van Mierlo.
Bondscoach Rob Ehrens durfde het wel weer aan met O’Brien en wees hem met zijn amazone aan voor de equipe, die over drie weken in Hickstead de Nederlandse kleuren verdedigt in de wedstrijd voor de Super League. De dubbele nulronde, onlangs met de landenformatie in de viersterren wedstrijd in Kopenhagen, gaf hem meer dan voldoende vertrouwen. “Het ging ook weer super”, bevestigt Angelique Hoorn. “De vooruitzichten waren prima. We zouden hier meedoen aan de Grote Prijs , dan drie weken niet rijden en dan naar Hickstead gaan.” Toch zegt Hoorn in haar achterhoofd met nieuwe tegenslag rekening te hebben gehouden. “De eerste keer was de schok veel groter dan nu. Van de andere kant is O’Brien met zijn vijftien jaar nog niet oud. In zijn hoofd is hij nog heel jong, hij vindt het spelletje ook nog steeds heel leuk. Als ik naar de vrachtwagen ga, staat hij altijd naar buiten te kijken. Dan wil hij mee. Hij vindt het helemaal niks om te zien dat de vrachtwagen wegrijdt en hij niet mee mag. Hij is het gewend om er altijd bij te zijn.”
In 2007 eiste de combinatie de nationale titel op in Mierlo. “Toen waren we net een jaar een combinatie. Iedereen had toen nog twijfels over zijn vermogen.” Maar die waren snel weg. Op de Olympische Spelen in 2008 eindigde de combinatie individueel als negende en met het team als vijfde. In 2007 en 2008 maakte de combinatie deel uit van het Oranje kwartet dat in het Zwitserse Sankt Gallen de landenwedstrijd won. Bovendien eindigde het duo talloze malen bij de eerste tien in Grand Prix's, waarvan ze die in Mechelen en Zwolle in 2006 wonnen. In 2008 zegevierden ze in de Grote Prijs van Zuidlaren en in 2009 werd de combinatie tweede in de Grote Prijs van Geesteren tweede. “We hebben heel veel mooie momenten gehad samen.”
Blauwendraad’s O’Brien was voor Angelique Hoorn een paard uit duizenden. “Eentje met een betere instelling bestaat niet. Hij gaf nooit op. Misschien is dat ook wel zijn nadeel geweest. Hij heeft altijd alles, gaat er op elk parcours voor, wat er ook staat. “
Angelique Hoorn beseft dat ze weer aan een nieuwe toekomst moet bouwen. “Mijn toppaard is weg, ik zal dus voor een nieuwe moeten zorgen”, berust ze in haar lot. “Ik zou ‘m in Geesteren rijden, maar dat kan nu uiteraard jammer genoeg niet doorgaan. Ik heb twee negenjarigen bij me, die nog niet zo ervaren zijn. Voila, een Calvados-merrie, is van Arend Zoer. En ik heb nog Sama, een schimmelmerrie van Cardento. Met de een ga ik het vandaag en met de ander morgen in een van de kwalificaties voor de Grote Prijs proberen. Plaats ik me, dan is dat mooi. Zo niet, is het geen ramp. Je kunt in deze sport nu eenmaal niets forceren.”
Foto Angelique Hoorn met Blauwendraad's O'Brien van www.longines.com
