BUSTO ARSIZIO - Jennifer Munsterhuis kijkt ‘onwijs blij’ terug op haar prestaties tijdens haar twee weken durende verblijf bij het concours in het Italiaanse Busto Arsizio. Met als glorieuze en afsluitende hoogtepunt haar knappe zege in de Grote Prijs van het CSI1*op Pebble Beach (v. Arezzo VDL) over 1,30 meter met barrage van zaterdag.
In de eerste kwalificatie voor het hoofdnummer was de combinatie al tweede geworden. Een week eerder vormden een tweede plaats in de Grote Prijs en nog een tweede en vierde plek in andere rubrieken de fraaie oogst. Toen moest ze met de negenjarige vosmerrie de zege in de toprubriek nog aan Lars Kersten laten. Dit weekend stond er geen maat op de net negentienjarige amazone uit De Lutte, die in de barrage liefst 21 tegenstanders het nakijken gaf. “Nu heb ik er iets meer gas bij gegeven
Echt een winnaar
“Het waren twee heel mooie weken”, vat ze haar avontuur op Italiaanse bodem beknopt samen. Pebble Beach breng ik nog niet zo vaak in de grote tour van het CSI1* uit, maar ze doet het fantastisch. Ze is super vlug en echt een winnaar. Het is meer het paars dat voor deze resultaten zorgt dan ik. Ze is helemaal mijn vriendinnetje geworden. Ze vreet alle hindernissen op en wint bijna alles als ze foutloos blijft, omdat ze ongelooflijk snel is.”
Het behoeft geen betoog dat Jennifer Munsterhuis graag het absolute topniveau in de sport wil aantikken. Eerst echter wachten nog drie jaren studie aan de Universiteit Twente, waar ze de opleiding international business administration volgt. “Mijn ouders willen dat ik die eerst afmaak en dat snap ik. Maar ik ben al wel elke dag met de paarden bezig.”
Eerste rankingproef
Net young rider nam ze onlangs ook Jaguar van haar vader Jochen over. “Ook die gaat onwijs goed. Die heeft met hem bijna elke keer nog foutloos gesprongen en was ook al vaak geplaatst. Met hem heb ik hier voor het eerst een rankingproef gereden. Ook dat ging behoorlijk goed op een paar lichte foutjes na. Dan heb ik nog Indy, een halfzus van Pebble Beach, die ook ontzettend snel is en best over 1,35 en 1,40 meter mee kan. En dan is er nog een jonkie, Onmeunig. Die is heel groot en rijd ik over 1,20 meter. Nog niet om te winnen, maar vooral om nog bij te leren.”
Ze prijst zich gelukkig, ook met de hulp thuis. “We zijn ook in de paardensport echt een familie, we zetten de paarden niet voor het blok en tijden ze niet kapot omdat we ons eigen succes belangrijker vinden. We hebben ontzettend veel plezier samen en genieten volop. Ook opa (Frans, red.) die het allemaal mogelijk maakt.”
